बादल,वृष्टि र आनन्द

हामी बस्ने स्थानमा गत केहि ह्प्ता देखी ताप-मापक पारा ४० डिग्री भन्दा माथी नै थियो। खबर कागजमा ‘मनसुन’ र ‘अर्ली मनसुन’ का धेरै कुरा भए पनि राम्ररी पानी पर्न सकेको थिएन ।

(बर्षातको सुचना दिदै मेघ)

हुन त यहाँको यो दुई महिना विशेष गर्मी हुनेमा गनिन्छ र जुनको अन्तिम हप्ता वा जुलाईबाट बर्षातसंगै तापमान केहि कम हुने गर्छ, तैपनि आज परेको पानीले भने तापक्रमलाई ३-४ डिग्री झारेको छ।

  (पानी पर्न थालेपछि बाहिर निस्किन सकिएन यो चाँहि झ्याल बाटै लिईएको फोटो)

आज बिहान देखी नै पानी पर्ने छाँटकाँट देखेकोले आजको ब्लगमा यहि बादल र बर्षातको तस्बिर राख्‍ने बिचार गरेर तस्विर खीच्दै थिएँ । अहिले भने मुसलधार पानी पनि परेको छ। निक्कै दिनको गर्मीले तडपीएको सहरले पनि सायद केहि राहत महशुस गरेको होला अहिले ।

तर पानी परेको यथार्थ तस्बिरमा उतार्न निक्कै गाह्रो हुने रहेछ । आकाश बाट  जतिसुकै पानि परे पनि फोटोमा भने नदेखिए पछि बर्षातको “देखिने तस्बिर” उतार्न म बाहिर निस्किएँ।

  (यसमा त पानी परेको देखिन्छ नी !!!) (माथिको मा नदेखिए पनि मुसलधार बर्षात  यसमा भने पक्कै देखिएला)

(खुशिले रमाउँदै केटाकेटीहरु)

अरू यता ...

आउनुस NTR Garden घुमौं ।

आफ्नो जमानाको अत्यन्त लोकप्रिय कलाकार र त्यसपछि राजनितिमा लागेर आन्ध्र प्रदेशको मुख्यमन्त्री समेत भएका चर्चित व्यक्तित्व NT Rama Rao को स्मृतिमा बनाईएको यो पार्क हैदराबादको मुटुमा अबस्थित हुसेन सागरको किनारमा छ।

 

(मुख्य प्रवेश द्वार)

 

करीब ३४ एकड जमिनमा फैलिएको यो पार्कलाई, केटाकेटीको लागी क्रिडास्थल लगाएत फुर्सदको समयमा शहरवासीहरुको मनोरञ्जन केन्दरको रुपमा विकास गरीएको छ ।

(आगन्तुक स्वागत गर्दै नन्दि )

 

आजको यो पोष्टमा यहि गार्डेनका केहि तस्वीरहरु राख्दैछु :

 

(बाल उद्यान वरिपरिका किरा- फट्याङग्राहरु )

 

(यो अर्को भिमकाय फट्याङग्रा  )

 

(अनि यो फल घर )

 

(यो चाँही जापानीज गार्डेन )

 

(यो चाँही मुख्य बगैचा )

 

(...र यो ‘मचान ट्रि’ )

अरू यता ...

छोरीको खेलौना संग खेल्दा

आजकल छोरीको छुट्टी चलीरहेको छ,--केटाकेटीको छुट्टी, मतलब बाबुआमाको जिम्मेबारीमा बृद्धि । कहिले कुनै पार्क त कहिले कुनै रिक्रियशन सेण्टर। फेरी आफ्नो बच्चा मात्रै हो कि सबैको यस्तै हो कुन्नी, एक पटक गएको र एक पटक हेरेको चिजमा दोश्रो पटक कुनै रुचि नै नहुने । सधैं नयाँ नयाँ को खोजी गर्ने बानी, सायद अहिलेको समयको हावा नै यस्तै होला ।

अघिल्लो हप्ता बजारमा एउटा ‘एसेम्बल ट्वाईज’ को नाममा राखिएको एउटा खेलौनामा हामी आमा-छोरीकै आँखा पर्‍यो । पेच, कीला र साना- साना धातुका टुक्राहरु जोडेर विभिन्न आकार, फरक फरक नमूना र ढाँचाहरु तयार गर्न सकिने यो खेलौनाले ‘टाईम पास’ हुन सक्ने निर्क्योल निक्ल्यो र किनियो पनि ।

(खेलौनाको पाटपुर्जाहरु )

खेलौनामा पाँच बर्ष भन्दा माथीकोलागि भन्ने उमेर वर्ग छुट्याएको भए पनि घर ल्याएर प्याकेट खोले पछि थाहा भयो, यो खेलौनाको ‘मेकानिकल जोड-जाम’ गर्ने काम ८-१० बर्ष भन्दा मुनीको केटा-केटीलाई सायदै सम्भव होला ।

पहिला छोरी ‘म आफैं बनाउँछु’ भनेर कस्सी, तर एकै छिन छाम-छाम, छुम-छुम गरेर सबै पूर्जाहरु छरपस्ट पारेपछि उस्को अनुहार हेर्न लाएक भएको थियो। अब त्यो भन्दा बढि समय तीनकै हातमा यो सबै कुरा छाडे, रीसको झोकमा केहि तन्तुहरुका अंग प्रत्यङग टुटने र केहि पाट पुर्जाहरुले शाहदत नै प्राप्त गर्न सक्ने सम्भाबना देखे पछि उसको खेलौना आफैं बनाईदिने बाहेक अर्को विकल्प रहेन । अनी स्कुल चलेको बेलामा होमवर्कमा ‘मद्दत’ गरेको जस्तै गरी छुट्टीको बेलामा पनि खेलौना बनाउने मद्दत गर्न अघी

 

 

 

 

( खेलौना जोडन नसकेपछिको कोप मुद्रा )

(यो मेरो पहिलो प्रयास- हेलिकप्टर)

खेलौनाका सबै अबयबहरु भुईमा छरेर ड्रईग हेरेपछि थाहा भयो, या त, यो ५-७ बर्षे उमेर समुहको लागी बनेको खैलौना होईन। या त, प्याकेटमा जे सुकै लेखीए पनि ‘बाबु-आमाले नै बनाईदिनु पर्ने’ अघोषीत निर्देशिका पनि यसमा रहेको हुनुपर्छ।

  (अनि यो चाँहि क्रेन )

अनी शुरु गरें केहि ढाँचाहरु बनाउने उपक्रम। साँच्चै भन्ने हो भने यसमा भएका सबै ढाँचा तयार गर्न ठुलै मान्छेलाई पनि निकै समय लाग्ने रहेछ । कमसेकम ८-१० बर्ष भन्दा मुनिकाले त यसको साथै आउने ‘स्क्रु ड्राईभर’ र ‘रेञ्च’ पनि राम्ररी चलाउन सक्दैनन् ।

( र  यो चाँहि रेसिङ बाईक )

केहि खेलौनाहरु तयार गरीयो, तर बितेको एक हप्तामा छोरीको यो खेलौना प्रतिको आकर्षण पून ह्वात्तै घटीसकेको छ । हुन त यीनै अबयबहरु जोड-जाम गरेर  अझै निक्कै नयाँ ढाँचाहरु पनि तयार गर्न सकिन्छ तर भन्नलाई छोरीको खेलौना भने पनि बनाउन आफैंले पर्ने भएपछि उसलाई यो सबै कुरा भनेको पनि छैन :)

अरू यता ...

बोनसाई- "the bowl's tree" (鉢の木)

केहि समय अगाडि, छोरीको छुट्टी मनाउने निँहुमा आफु बस्ने स्थान नजिकैको एउटा उद्यानमा पुगेकी थिएँ। साधारण उद्यानमा हुने रुख, विरुवा र हरियाली भन्दा केहि फरक, त्यहा Bonsai को निकै ठुलो संग्रह रहेकोले आजको पोष्टमा केहि बोनसाईका तस्विरहरु राख्दैछु ।

बोनसाई जापानीज शब्द हो, जसलाई यदाकदा ‘A dwarfed ornamental tree or shrub grown in a tray or shallow pot’ भनेर अर्थ्याईएको पाईन्छ । सजीलोको लागी हामी यसलाई गमला वा ‘बाटा’ मा हुर्काईएको रुख भनेर बुझ्न सक्छौं ।

यसको ईतिहास हेर्ने हो भने ईसापूर्व हजारौं बर्ष अघि चिनबाट यस्तो किसिमको ‘रुख’ हुर्काउने प्रविधि विकास भएको पाईन्छ ।

  

हाल जापानी नाम ‘बोनसाई’ बाट बढि परीचित र लोकप्रीय भए पनि यसको नाम मुल नाम चिनीयाँ भाषामाफन्‌चाय (pénzāi 盆栽) हो र यसैबाट जापानी भाषा हुँदै Bonsai नामले चिनिन्छ । एउटा बोनसाई तयार गर्न दसौं बर्षको नितन्तर मेहनत र हेरचाह चाहिन्छ । यो हुर्काउने जटील प्रबिधि तर्फ नगै, एकदमै सरल भाषामा भन्दा, हरेक बोनसाईलाई पुड्को बनाएर विरुवा नभै ‘रुख’ को आकार दिन यसको जरा, डाँठ, हाँगा र प्रत्येक पातलाई समेत आवश्यक्ता अनुसार काँटछाँट,स्याहार र निरन्तर अनुगमन गरी रहनु पर्छ ।

  

एउटा सानो गमला वा भाँडामा दसौं बर्ष लगाएर हुर्काईएको ‘रुख’ साँच्चै निकै आकर्षक र अनौठो समेत देखीन्छन। जानकारहरुका अनुसार नियमित स्याहार सुसार पाएमा यी बोनसाईहरु सयौं बर्ष बाँच्न सक्छन । 

 

बोनसाई, कुनै विरुवा वा रुखको कलमी काटेर वा कुनै पनि विरुवाको बिउ बाट पनि सिधै तयार गर्न सकिन्छ र बोनसाई हुर्काउने तरीका र यसबारेका जानकारी ईन्टरनेटमा यत्र तत्र पाईन्छ पनि । 

तर हेर्न जति राम्रो र अनौठो लागे पनि एउटा बोनसाई तयार गर्न बर्षौको मेहनत चाहिन्छ अनी केहि मानिसहरु, वनस्पति वा विरुवामा पनि जिवन हुने हुनाले यसरी जबरजस्ती गरेर विरुवाको विकासक्रमलाई रोकी पुड्को र भद्दा बनाउने तरीकालाई अपराध वा क्रूरताको पनि सज्ञा दिन्छन भन्ने पनि म यहाँ अबगत गराउँन चाहन्छु।

 

अरू यता ...

Birla temple- the temple of Lord Venkatesh.

This temple of Lord Venkatesh, popularly known as ‘Birla Temple’ is made entirely out of white marble from Rajasthan.

(A distance view—This picture was taken from moving vehicle)

Besides the chief shrine of Lord Venkateswara, there are also separated shrines for His consorts 'Padmavati' and 'Andal' and other gods like Ganesh, Hanuman, Saibaba etc.

(Tried to zoom it as close I could, as cameras are not allowed, inside)

This is a modern temple (consecrated in 1976) built of white marble on top of a hill. The inner shrine in the temple is said to be an exact replica of that in Tirupati Temple.

(And this is the entrance towards the main shrine)

The structures of temples in south India and north India are totally different, but this is a beautiful blend of the northern and southern styles of architecture.

  (Shrine at hill top--Cameras and mobiles are not allowed from this point)

Beautiful scenes from the great epics of Ramayana and Mahabharata are finely sculpted in marble. As it is situated at the hill top, both the it is also a perfect location to have a ‘birds-eye-view’ of Hyderabad and Secunderabad.

अरू यता ...